Pero hindi nakakatawa. Hindi nakakatawa na may isang mama na nagpakamatay kasi di nya kinaya ang panglalait sa kanya ng kung sinu-sinong gunggong na naluklok lang sa pwesto akala mo na Diyos. Pero hindi ako fan ni Angie. Never was. Di rin ako protektor ng mga kurap sa sandatahang lalakas. Sabi ko nga nuong sumabog yun, “buti nga.” Pero nung narinig ko at napanuod ang circus sa senado, sabi ko, “that’s too much.”

No, no you do not have a reputation to protect! Duh! Sino meron? Ikaw na ginamit ang isang rebolusyon para maging sikat kahit hindi naman ikaw ang me utak nun? Eh di ba nakuha mo ang gusto mo? Binoto kang senador ng mga Pilipinong di nag-iisip. Di mo ba nakuha ang “coop” money na binigay sa inyo ng dating pangulo? Ano raw yun? Di ba tumaya ang mga taong nagoyo mo kasi kahit nga di maging successful ang coup buhay naman sila sa perang matatanggap nila? Pero nasaan na? Sinolo nyo raw ni gringgong?

Disgusting. Sa PMA ka ba galing? Bakit parang wala kang natutunan dun? Sa mababang paaralan na pinanggalingan ko tinuturuan din kami ng mabuting asal. Sabi dun, igalang ang matatanda. Pero ikaw ang dating officer mo, wala, pinagmukha mong…wala. Masaya ka na ba? Tapos sasabihin mo, hindi si Reyes? Duh.

Kaya nga tama ang dati kong paniniwala. Dapat tinatanggal na ang senado. Wala namang naipapasang batas kasi mahilig sa circus. In aid of legislation ba kamo? Legislation, my ass! Wala namang nagiging batas bunga ng panghihiya nyo sa mga tao na iniimbita nyo as “resource persons,” para bitayin pala. Me mga korte naman, di ba dapat iyon ang gumagawa ng paglilitis nang hindi nagiging trial by publicity ang mga investigations nyo?

Tuloy ano ang komposisyon ng senado ngayon? Magkapatid, mag-amo at higit sa lahat — mga artista! Sabi ko mag-aabroad ako pag nanalo pa si Lito Lapid. Sayang, wala pa akong perang pang-migrate.

At ang lalakas pang gumastos! Saan ka naman nakakita ng nakakulong pero top spender? Hijo, pera din ng bayan yan. Pera ko rin yan dahil walang awa akong kinakaltasan ng buwis para lang masuportahan ang kapritso mo.

Doon sa mga akala nila ay holier-than-thou sila, mabuti pa maluklok na sila sa dapat nilang kalagyan. Nagampanan na nila ang tungkulin nila. Sana wala nang iba pang mamamatay dahil sa kanila. Otherwise pwede rin namang magpaka-Reyes na sila, I’m sure maraming matutuwa.

Grabe halos dalawang taon ko rin ito hindi ginalaw. Nakalimutan ko na nga ang password ko e. At marami na ang nagbago mula noon. Nagsusulat lang naman ako dati kasi nababagot ako dahil wala akong magawa. Ngayon mukhang magsusulat uli ako dahil nababagot ako kahit marami akong ginagawa. At kailangang gawin. In other words, nabuburat na naman ako sa buhay ko ngayon. After two years of very fulfilling and rewarding experience, here I go again.

Ako ba? O cycle-cycle lang yan? Weather-weather lang? Bilog kasi ang mundo? Whatever.

Bakit kasi natalo sa eleksyon yung amo ko na napakabait? Na nag-alaga sa akin sa loob ng dalawang taon. Sana okay ako ngayon at hindi naiwan/maiiwan sa impyernong opisina na to. Ano ba yun? Yosi lang ang pahinga. Napapadami tuloy ako ng yosi eh. Mamya nyan magkakasakit na rin ako. Ni hindi ka na makauwi nang maaga na gising pa yung anak mo. Lagi na lang yung aso ang nakasilip sa bintana pagdating mo. Oo nga pala, me aso kami na pomeranian na me lahing shih tzu — cute sana kung di lang sobrang harot.

Ang masama, sa lahat ng sakripisyo mo at pagsisikap mo, wala ka pa ring ginawang tama! Feeling ko replay ito ng dati kong trabaho. Nung wala din ako halos tulog at wala ding kain, puro sermon lang. Pero in fairness, pumayat ako nun ha. Hmmm this is something to look forward to.

Some good things never last. Pag nasa taas ka, marami kang kaibigan. Ambabait nila lahat sa yo. Pero pag wala na, tapos na. Nyenyenyenye sori ka na lang. Belat!

Hindi ka naman masyadong makapaghinga ng sama ng loob kasi wala namang iba na para magtiyagang makinig sa yo. Ang hirap kasing ikaw lang mag-isa ang nag-uusap. Kasi alam mo na yung isasagot mo sa tanong mo. Dahil alam mo na yung itatanong mo. Kaya lang minsan di pa rin kayo nagkakaintidihan ng sarili mo.  Nabubuang na yata ako. I wanna unwind. I wanna go out. I wanna see a movie. I wanna see my friends. But hello! Paano naman kung lagi kang nasa opisina! Gusto ko sanang mag-leave, with pay, mga 3 years lang. Pwede kaya yun?

Ang hirap pa hindi ka na ordinaryo na staff. Semi-boss ka na. And I mean boss ka sana pero di ka talaga boss tanga! Asa ka pa! Yung ikaw ang taga-tanggap ng sisi sa staff at ikaw din ang taga-tanggap ng gripes ng staff sa boss. Ok lang nga sana. Ok lang sana kung mababait sila at sumusunod. Di bale na mabagal. Di bale na medyo tatanga-tanga. Basta sana hindi naman feeling magaling! Sana walang maangas!  Walang pakshit! Tapos pag mali sa akin din ang balik. Grrrr! Worse kung ang boss sobrang bilib sa feeling magaling, maangas, pakshit. Dahil bago ka lang sa unit, ikaw ang makikisama. Paano kung sinasabotahe ka? Pakikisama my ass!

Magmula ngayon di na ako magiging mabait. Kakain na ako mag-isa. Di na ko ngingiti. Di na ko makikipagkwentuhan. Magmememo ako sa lahat ng papalpak. Maninigaw na ako! Manglilisik ang mata! Magsasalita ng lahat nang masasakit na bagay! Maghahagis ng lamesa, silya, computer!

Shit, hindi ko kaya. Di nga ako makaimik eh. Kaya nga dito lang ako nagbubuhos ng sama ng loob. Chicken kasi ako. Chicken! Chicken! Bokbokbokbok!

Bakit ba kasi ako nandito? What is my purpose in life? Bakit naman kasi kung kelan apat na ang anak ko at wala na ang edad ko sa walong buwan ng taon, ngayon ko pa naisipang tanungin ang sarili ko? Akala ko kasi okay na.

Hayzzz buti na lang anonymous ako. Ang hirap kasing gumalaw. I want to get my old life back. But if I do, I will not earn enough. Sana pwedeng mag-rewind at balikan lahat mula nang huli akong nag-post dito. Baka sana hindi naging ganito kasama lahat. Biro mo si Bong Revilla ang #1 Senator! Ang sama talaga.

A lot has changed since then. Kung dati sobra-sobra ang oras ko para sa mga extra-curricular activities, ngayon naman kahit pagsuklay lang ng buhok wala na akong time. Kaya nga nagpakalbo na lang ako:

Syet ang ganda ko!

Sa tagal ko nang gusto mag-post uli dito, hindi ko magawa. Actually, sana matapos ko ito at di masama sa mga “drafts” ko. Kasi naman ngayon lang ako nalibre. Pero di ko na sasabihin kung ano trabaho ko now kasi nakakahiya naman na malaman ng boss ko na habang nasa Cabinet Meeting siya ay nagbloblog ako — ooopppss!

In other words, busy at masaya ako ngayon. Mahirap ang trabaho pero masaya. At least hindi ako wallpaper ngayon. Kulangot sa pader. O sa ilalim ng mesa. Na walang pumapansin. Walang nakakakita. Syet naiiyak ako.

Sa totoo lang, naisip ko lang magblog ngayon kasi nabwisit ako sa friendster. Di ko kasi mapost ang mga pics nang mga kids ko dun na galing sa camera phone ko (nice!). Nakakatuwa lang kasi e, sayang naman kong hindi makita ng mga buong wide web.

Anyway, hindi rin pala sya pwede dito. So ayun, bwisit. Anyway, i-post ko na to sayang naman. Baboosh! Shucks, walang kwenta.

1. Parlor in San Juan is named “Cut & Face”.
2. Wholesaler of balut in Sto.Tomas, Batangas: “Starducks”.
3. Fast food eatery in Nueva Ecija: “Violybee”
4. Internet cafe opened among squatters named “Cafe Pindot”.
5. In Manila , there’s a laundry named, “Summa Cum Laundry”.
6. Petshop in Ortigas: “Pussies and Bitches”.
7. A pet shop in Kamuning: “Pakita Mo Pet Mo”.
8. Bakery: “Bread Pit”.
9. Bank in Alabang: “Alabank”.
10. Restaurant in Pampanga named, “Mekeni Rogers”.
11. Restaurant in Pasig : “Johnny’s Fried Chicken: The ‘Fried’ of Marikina”.
12. A boxing gym: “Blow Jab”.
13. A tombstone maker in Antipolo: “Lito Lapida”.
14. A copy center in Sikatuna Village called “Pakopya ni Edgar”.
15. A beerhouse in Cavite called, “Chickpoint” .
16. Laundromat in Sikatuna: ” Star Wash : Attack of the Clothes”.
17. Internet cafe in Taguig named, “n@kopi@”.
18. Name of a kambingan, “Sa Goat Kita”.
19. A salon somewhere, “Curl Up And Dye”.
20. A lugawan in Sta. Maria, Bulacan: “Gee Congee”.
21. A water refilling station in Dapitan named “Wa-Thirst”.
22. A store selling feeds for chickens: “Robocock”.
23. Shoe repair in Marikina : “Dr. Shoe-Bago”.
24. Shoe repair store along Commonwealth, “SHOEPERMAN: we will HEEL you,
save your SOLE, and even DYE for you”.
25. Petshop: “Petness First”
26. Flower shop: “Susan’s Roses”.
27. Taxicab: “Income Taxi”.
28. A 2nd hand watch store: “2nd Time Around”.
29. A squid stall in a wet market: “Pusit to the Limit”.
30. A shrimp store: “Hipon Coming Back”.
31. A gay lawyer’s extension office: ” Nota Republic “.
32. A ceiling installer: ” Kisame Street “.
33. A car repair shop: “Bangga ka ‘day?”
34. An aquatic pet store in Malolos: “Fish Be With You”.
35. A fishball cart named, “Poke Poke”.
36. A beauty salon: “Saudia Hairlines”.
37. A bakery: “Anak Ng Tinapay”.
38. A resto along Mayon road in Manila : “May Lisa Eatery”.
39. Laundry shop: “Wash Your Problem”.
40. This mobile massage business name isn’t funny, but
their slogan is: “Asian Mobile Massage Service: Massage only, God is
watching”.
41. Ice cream parlor: “Dila Lang Ang Katapat”.
42. Chicharon store: “Chicha Hut”.
43. Neighborhood pizza store: “Pizza Hot”.
44. A fishball cart near UST: “Eat My Balls”.
45. A barbershop in Cagayan de Oro: “Pinoy Big Barber”.
46. A Resto: “The Last Supper”.
47. A goto resto: “Goto Ko Pa!”
48. A peanut vendor’s cart with a funny name: “Mani ni Papa”.
49. A gym in Malolos: ” Gaymann Fitness Center “.
50. My brother’s party needs business: “Balloon-Balloonan” .
51. A Chinese restaurant in Pasig : “Lah-Fang”.
52. A store selling fresh chicken, owned by woman named Dina: “Dina Fresh
Chicken”.
53. An actual bait and tackle shop in U.S. : “The Master Baiter”.
54. Panaderia: “Trimonay Bakeshop”.
55. Salon: “Hair Dot Comb”.
56. Signage on a restaurant: “We are open 25 hrs. a day – no lunch/dinner breaks!”
57. A flower shop near UPVillage (sarado na) – “Petal Attraction”
58. Bake shop on Dutch-German border – “Bread Pit”
59. Where you go finally – “Funeraria Mabuhay”
60. Makati tricycle driver eat-and-go- “Pakaplog” (short for pandesal, kape, itlog)

Ang creative talaga ng mga Pinoy! Kayo, me iba pa ba kayong alam?

O ayan ingat daw sa mga tao. Tama nga naman, sa panahon ngayon dapat mag-ingat tayo sa mga nakakasalamuha natin.

Kung gusto mong masaktan, i-press mo.

Nyahaha!! Paano pag puso ko lang ninakaw?

O pag madudulas kailangan yung maingat ha!

Magmadali! Ilagay sa kapahamakan ang sarili para makatawag sa 110! Please!!!

Gets mo???!!! Gets mo???!!! Ako hinde!!!

Putah ang hirap magpanggap.

Sabi ko nga ilang linggo nang nakaraan, iboboto ko dapat si Maldito sa paligsahan na ito ng http://kwentongbarbero.com. Ngayon ko lang naalala. Bilang pagtupad sa pinangako ko, ngayon ay maghahalal ako ng tatlong blogs (anong Tagalog nito?) na sa aking pananaw ay dapat manalo sa paligsahan na iyan.

1. Maldito – Nagmulat sa akin na maari palang maging libangan ang pagsasaliksik sa internet (syet di ko alam ang Tagalog nito) lalo na kung wala ka namang ginagawa buong araw.

2. Chiksilog – Dahil ayaw ni Maldito manalo si Inday, tulungan na kita, kaibigan. Ihahalal ko si — Ziena Xena Xienna XG na nga lang. Subalit kung susuriin, lubha rin namang nakakatawa ang mga nilathala ng dilag na ito.

3. Jessica Zafra – Sapagkat magmula noong nasa unibersidad palang ako ay tagahanga na ako nito. At dahil hindi naman ito banta kay Maldito kasi hindi naman ito kasama sa nakakaunang sampu (Top Ten?) sa listahan.

Sana ay nakatupad na ako sa pinangako ko. Nawa’y manalo ka dito, kaibigan, nang makabili ka ng maraming kahoy para sa bahay mo sa Iloilo.

Gud laaakkk!!!

Anyway, kinuha ko rin sya. Kaya lang di nya magets ang setup na ako ang nagpapasweldo pero ang nag-uutos ay ang mommy ko dahil nagtratrabaho naman ako. In fact, ma’am pa ang tawag nya sa ‘kin. Ayoko sana dahil ako ay hamak na utusan lang din sa opisina. Kaya lang always proper si Manang, so insisting sya na tawagin ako as such. Pero okay na rin. For a change ako naman ang tawagin na ma’am.

Okay na sana sya. Ang problema ko lang talaga sa kanya ay ANG LAKAS NYANG KUMAIN. Nagtataka ako kung san nya dinadala ang kinakain niya. Kumakain siya before breakfast, breakfast, after breakfast, before lunch, lunch, after lunch, before dinner, dinner, after dinner. Para akong hihimitayin sa bawat pagkuha nya ng pinggan at pagbuhos ng kanin at ulam sa pinggan. Para siyang me alagang sawa sa tiyan.

Nung nakita ko na nagkakaasaran na sila ni Mommy, hinayaan ko na lang. Pag sinabi ni mommy na takpan ang mga kaldero at baka madilaan ng pusa ang ulam, sasagot pa sya na, Para didilaan lang naman. Hanggang isang gabi ay kinulekta na nya ang kalahating buwang sweldo nya at aalis daw siya. Napagod daw kasi siya (malamang kakapasa ng utos dun sa isang kasama) at magpapahinga.

Pero alam ko na nagkapikunan na sila ni Mommy nung isang gabi na inutusan sya na asikasuhin kami dahil kakain na kami. Galit na galit nyang sinugod si Mommy at sinabing, Sa dati kong amo di ako nagbabantay habang kumakain. Utos ka nang utos hindi mo ba alam nanunuod ako nyan! Sabay turo sa TV kung saan Dyesebel ang palabas.

So nagsaya kami nung umalis sya. Sa wakas ay mababudget ko na uli ang pagkain at di na ma-hihighblood si Mader dear.

Pero short-lived ang happiness namin, Kuya Cesar. After a week (by the time naubos na nya siguro yung sweldo nya) nagpunta sya sa byenan ko. Eto namang bruha kong byenan, nalaman lang na makulit si Manang ay tinanggihan na. Pinasabi ko rin na me nakuha na kaming kapalit, kahit wala, para di na bumalik sa amin. Ayos na sana nang one day ay nakita namin siya sa subdivision na nagtatanong sa bawat bahay kung nangangailangan ng kasama. Haler, sino pang tatanggap sa kanya sa edad nya?! Nakakahiya dahil iniwan pa nya yung gamit nya sa tindahan na katabi namin.

Bilang isang mabuting Kristiyano, kinupkop ko sya uli pero sinabihan ko na pansamantala lang sya sa bahay habang di pa sya nakakahanap trabaho. Sabi ni Mommy dadalhin na lang namin siya sa Home for the Aged. Ang tanong nya, Me sweldo ba ko dun? Kinukuha raw sya nung ospital na malapit sa amin at pinapabalik siya after a week. Totoo naman yun, Kuya Cesar. Nagpaalam uli siya after a week at namasukan sa ospital, bilang nurse (kaya wag kayo magpapagamot sa ospital na yun).

So nagsaya uli kami sa bahay with matching balloons and confetti pa nung umalis sya. Hanggang…

Sabado noon, rest day ko. Naglalaro ang mga anak ko ng sakal-sakalan at suntuk-suntukan sa garahe nang me pumaradang traysikel. Sinipat ko sa ilalim ng gate ang mga bumabang paa. Nang inilapag sa lupa yung bag na kilalang-kilala ko, para akong binuhusan ng malamig na tubig. Sino pa nga ba ang nagbabalik? Pero natouch ako nang magtakbuhan papunta ke Manang ang mga anak ko at nag-uunahan pa sa paghalik sa huklu matanda.

Naawa naman ako sa kanya nang kinwento nya na di niya kaya ang trabaho sa ospital dahil panik-panaog daw sya hanggang 4th floor. Ang pinagtataka ko lang ay hanggang 2nd floor lang yung ospital na yun. Di kaya may dalawang floors (basement) pa sa ilalim yun na di namin nalalaman? Ang dami raw kasing pasyente — mga 500 (eto kaduda-duda na talaga). Pero sinakyan ko na lang ang trip nya. Mas malupit yung sinabi nya na nililigawan raw sya ng duktor. Sabi ko na lang, Manang, sigurado ka bang buhay pa ang mga nakikita mo dun?

Pero sa tingin ko kaya siya talaga umalis ay dahil di sya makapanuod ng Dyesebel dun.

Sa madali’t sabi she’s back and she’s here to stay. Aaaarghhhh!!! Si Mommy man ay naaawa sa kanya; pero kahapon ay me ginawa na naman siya. Nung me naningil ke Mommy ng kontribusyon nya para sa Patay o sa Mesang Bilog*, ang pagkakarelay ni Manang ay: Me babae dito, patay daw ang pinsan mong buo. At ano pa, nag-shoot na naman ang BP ni Mader dahil siyempre praning na rin sa mga patay-patay dahil matanda na rin sya.

At ang good news pa ay balik na naman siya sa pagkain na parang wala ng bukas. Tinanong pa ko bakit konti raw ako kumain. Sabi ko na lang nag-rereduce ako. Hayzz Kuya Cesar, ano bang gagawin ko?

*Samahan sa lugar namin kung saan nagcocontribute ang mga members kada me mamamatay sa samahan. Ang di ko lang alam kung gaano talaga kalaki ang samahan na ito kasi kahit naniningil araw-araw para sa sampung patay ay wala naman akong nakikitang pinaglalamayan.

Bakit naman kasi yang mga hapon na yan mali ang pagpangalan diyan. Di ba dapat ang adjective ay nauuna sa minomodify nya? Parang beautiful lady – beautiful yung adjective tapos lady yung noun na minomodify. Paano nyan kung susundan mo ang logic ng hapon, e di magiging rady beautifur yan? So dapat talaga Portable PlayStation yan.

Kungsabagay pangit naman pakinggan yung PPS. Like pag sinabi mong: Oi palaro naman ng PP-S mo! Wala nga namang dating. Medyo bastos pa pakinggan (pipi-s — gets?). Sige na nga PSP na lang.

Anyway, kaya eto ang gusto kong pag-usapan now kasi nabanggit ng isa sa napakarami kong reactors (tatlo, kasama na ko dyan) sa blog ko na buti pa raw ako may PSP na. Actually, di akin yun. Sa anak ko yun. At sa totoo lang muntik na dumanak ang dugo bago ko mabili yun. Ayaw ko talaga kahit anong pagpapa-cute ng anak ko. Kahit sabi siya nang sabi ng: Mami me PSP na si ano. Or Mami ang sarap pala mag-PSP. Or Mami, marami na akong alam na games sa PSP.

Dahil sa totoo lang hindi naman siya necessity. Sa hirap ng buhay ngayon dapat natuturuan din ang mga bata tungkol sa halaga ng pera. Sanay naman sila sa turo ko na makakabili lang sila ng toys pag may maraming-maraming pera.

One time nga, while nasa supermarket kami, sumigaw yung isang anak ko ng: Mami pag nagkaron ka ng maraming-maraming pera bili mo ko nun! Paglingon ko ang tinuturo ay isang tsipanggang bolang plastic na maliit. Para akong nanigas sa hiya nun lalo na nang magtinginan ang mga salesladies na para akong kinukutya. Bumawi na lang ako, sabi ko: Siraulo ka talaga, mana ka sa daddy mo! Punumpuno na ng bola yung bahay natin bibili ka na naman. Saka kababae mong tao ball na naman! Pumili ka ng doll dyan, yun ibibili kita. (Echus lang yun of course, alam ko naman na ayaw nya nun)

Anyway, matagal namin pinagdedebatehan yung pagbili ng PSP na yun. Sabi ko lalabo lang ang mata ni Pay (short for Payatot, di nya totoong pangalan). Pero sino ba naman niloloko ko e, maghapon naman siyang nag-cocomputer pag wala siyang ginagawa. Ang nakakabahala pa, nagsawa na siguro siya sa paglalaro ng Generals kaya nahuli ko syang naglalaro ng internet game na pinag-mamatch-match yung damit, buhok, shoes, make-up at accessories ni Barbie.

Kinakabahan ako sa mga nadidiscover ko kay Pay, lalo na at nahihilig sya magpopose ng ganito:

Di naman sa homophobic ako. Kaya lang di ba di magandang future ang naghihintay sa kanya kung lalaki syang ganun knowing na puro lalake ang pinsan nya at puro lalake din ang mga kapatid ng daddy nya? So pumayag na ako. Basta sabi ko walang mga Barbie games sa PSP.

Pero masama pa rin ang loob ko. Kaya kahit pinagpyepyestahan na nila yung PSP, deadma pa rin ako. Ayokong hawakan ang bagay na nabili ng perang kalahating taon kong pinag-ipunan para sana sa pagpapaganda ko (sa pag-asang me magagawa pa ang modern technology sa kin).

Mga isang buwan din akong nanumbat at nagmukmok. Hanggang na-bribe ako ng asawa ko na unggoy talaga sa kautakan sa pamamagitan ng pag-install ng Final Fantasy VII sa PSP. Kasi alam nya na adik ako sa RPG or role-playing game — natapos ko na yung FFIX, Diablo at me mga characters ako sa RoseOnline (Cleric-male, level 120, name: Gahaman) at RANOnline (Shaman, level 101). So ayun, unti-unti ay nahulog na rin ang loob ko sa PSP.

Ngayon medyo adik na rin ako. Mainit ang ulo ko pag ayaw magpahiram ni Pay: Lagi ka naman naglalaro nyan e, si mami naman! Anyway, sira nga pala yung ininstall na FFVII kaya medyo nabitin ako dun. Pagkatapos ko pagpuyatan at isipin nang isipin papaano mapapalakas yung Firaga, Thundaraga, Blizzaga at kung anu-ano pang kagagahan. Ngayon Brave Story nilalaro ko. Wish ko lang di sya sira.

As I was observing fashion statements of people riding the MRT kanina, naisip ko tuloy yung mga inaambisyon ko na sana hitsura ko. Siempre marami din akong ibang ambisyon kaya lang yung iba mababaw lang talaga. But if I were to list them, e di siempre gusto ko mag-umpisa sa grandest. Yung bang mga pangarap mo na di mo alam kung pangarap na lang talaga kasi kahit anong gawin mo, unless tumama ka sa lotto (which is impossible dahil di naman ako palagi tumataya), e di mo talaga maaabot kasi kulang ka sa resources. Here are some of them:

Firstly, mamasyal sa Disneyland (Hongkong lang, di na nga US e) – Siguro dala ito ng pagiging mommy ko. Kasi leche naman yang mga palabas sa TV na feature nang feature nyan e, naglalaway tuloy mga anak ko. Lalo na yung isang anak ko na sa hindi malamang dahilan ay patay na patay kay mickey mouse. Araw-araw na lang sa awa ng Diyos ay may bagong pinapabili sa akin na mickey mouse (na di ko naman siyempre binibili) from mickey mouse na car, mickey mouse na train, mickey mouse na pencil case at kanina naman mickey mouse na transformer (meron daw nun, di ko lang alam kung sa anong nilalang sya ngtratransform). Pag kaya nagpunta kami dun kasama ang apat kong anak, asawa ko, nanay ko at isang yaya, kasya kaya ang sampung libo? Di pa ko tapos…dollars. Asa pa ko.

Secondly, magpatayo ng sariling bahay – Simple lang naman ang gusto ko e. Dalawang palapag, sampung kuwarto at me swimming pool sa gilid. At me jacuzzi sa CR. Para naman walang kapamilya ko na magsasabi na wala syang privacy. Pero kung walang-wala pwede na rin yung two rooms lang. Sa garahe na lang matutulog yung yaya.

Meron din naman akong mga pangarap na kung kaya lang ng powers ko ay maaari ko naman makamit. Gaya ng makatakbo ng mabilis at malaya…suot ang stiletto shoes. Actually, eto lang talaga ang point ko. Gusto ko magsuot ng stilleto shoes. Nung isang araw sinubukan ko – lakad lang ha hindi takbo – pero parang di na ko makauwi sa sakit ng paa ko. Inabot pa ng tatlong oras ang pag-uwi ko kasi ambagal ko maglakad dahil madali ako matapilok (ouch!). Ok lang sana kung sa office ako matapilok, e kung sa gilid ng edsa at maside-sweep ako ng bus (ouch ouch!)? Bakit kasi totomboy-tomboy pa ko dati? Mag-aasawa din pala ako nang maaga. Dapat sana naglandi na ako nang mas maaga. E di sana marunong ako magsuot ng stiletto shoes.

Meron din naman akong pangarap na kung makapal talaga mukha ko pwede ko rin naman maabot. Gaya ng magsuot ng two-piece bikini. Ngayon pang andami kong unwanted fats at skin pigmentation (maiitim na nakatagong parte ng katawan) gawa ng pagbubuntis ko (echus). Assssa pa talaga! Yung taba nga lang problema ko, di ko talaga magawang mag-two-piece bikini e. Kungsabagay, matagal din naman kami huling nag-swimming, bakit naman ako magsusuot ng two-piece bikini? Alangan naman nakabikini pa ko para bumili ng suka sa tindahan? O kaya pumasok sa office nang nakabikini e bawal nga ang sleeveless sa office namin. Pero di ba, why not? Lagyan ko na lang ng blazer para di sleeveless.

Pero di nga, subukan ko kayang magsuot ng stiletto shoes at two-piece bikini mamaya sa bahay? Matutuwa kaya yung asawa ko o maaalarma sya na baka nga nasumpit na ako ng hangin*? Puro kabalbalan na naman pumapasok sa utak ko. Kaya tama yung kasabihan na “an idle mind is an unnecessary evil” (or something like that). Pero di ba, walang basagan ng trip.  

*Paniniwala ng mga matatanda na pag bagong panganak ka dapat magsuot ka ng tatlong patong na pasador, tatlong patong na panty, tatlong patong na panjama, tatlong patong na pantaas (t-shirt, sweatshirt at jacket) plus tatlong patong na medyas at bonet sa ulo para di mahanginan ang keps dahil baka hanginin ang ulo (gets? pero totoo ito, sa mga probinsya pinapractice ito). Bawal din mag-electric fan, magbukas ng bintana at lumabas ng bahay for one month.