Well, it’s been a while since I last posted on this site. Natutuwa naman ako at kahit papaano ay mayron din palang mga nagkakamali na mag-HIT ng blog ko. Sa mga nagcocomments, maraming salamat. Ang ibig sabihin lang nun di nasayang ang effort ko na itayo ito. At ang mga pinapatay kong oras nun na hindi ko malaman kung pano patayin.

A lot has changed since then. Kung dati sobra-sobra ang oras ko para sa mga extra-curricular activities, ngayon naman kahit pagsuklay lang ng buhok wala na akong time. Kaya nga nagpakalbo na lang ako:

Syet ang ganda ko!

Sa tagal ko nang gusto mag-post uli dito, hindi ko magawa. Actually, sana matapos ko ito at di masama sa mga “drafts” ko. Kasi naman ngayon lang ako nalibre. Pero di ko na sasabihin kung ano trabaho ko now kasi nakakahiya naman na malaman ng boss ko na habang nasa Cabinet Meeting siya ay nagbloblog ako — ooopppss!

In other words, busy at masaya ako ngayon. Mahirap ang trabaho pero masaya. At least hindi ako wallpaper ngayon. Kulangot sa pader. O sa ilalim ng mesa. Na walang pumapansin. Walang nakakakita. Syet naiiyak ako.

Sa totoo lang, naisip ko lang magblog ngayon kasi nabwisit ako sa friendster. Di ko kasi mapost ang mga pics nang mga kids ko dun na galing sa camera phone ko (nice!). Nakakatuwa lang kasi e, sayang naman kong hindi makita ng mga buong wide web.

Anyway, hindi rin pala sya pwede dito. So ayun, bwisit. Anyway, i-post ko na to sayang naman. Baboosh! Shucks, walang kwenta.